วันนี้ วันที่ 15 มกราคม 2551 สิบห้าวันผ่านไป ช่างไวเหลือเกิน บ่ายโมงกว่าๆ สภาพจิตใจ และร่างกายของชายคนหนึ่ง อยู่ในภาวะที่อ่อนแอเหลือกำลัง คำบางคำเริ่มเวียนวนเข้ามาอยู่ในความคิด “เหนื่อยจัง” “เครียด” “ไม่ไหวแล้ว” ....

อะไรคืออารมณ์เหล่านั้น...”เฮ้อ...............” เสียงถอนหายใจจากผม ได้ออกมาจากร่างกาย โดยเพียงคิดว่าเสียงนี้ คงทำให้ผมได้คลายความเครียด ความเหนื่อยล้าของจิตใจลงไปไม่มากก็น้อย แต่....หาเป็นเช่นนั้นไม่ เรื่องราวใหม่ๆ กลับเข้ามาเริ่มต้นให้สมองอันน้อยนิดของผมได้คิด ทบทวน ไม่รู้จักจบสิ้น

บางคนว่า นี่แหล่ะชีวิต... ชีวิตเหมือนการเดินทาง ทุกครั้งที่เราเริ่มเดินทาง โดยมีจุดมุ่งหมาย แต่การเดินทางที่สมบูรณ์นั้น หายากยิ่งนัก เส้นทางที่เดินเส้นทางที่ไป ล้วนมีแต่อุปสรรค สิ่งรุมเร้าจากภายนอก แม้กระทั่งสิ่งรุมเร้าจากภายใน หากเราเดินทาง โดยมองแค่จุดมุ่งหมาย ไม่เก็บรายละเอียด หรือ สนใจกับบนเส้นทางที่เราเดิน เราจะโดดเดี่ยวกับเส้นทาง ทางนั้น แต่หากว่า เราใส่ใจกับเส้นทางมากเกินไป เราก็จะไปถึงจุดหมายช้าเกินไปเหมือนกัน แล้ว....อะไรล่ะคือวิธีที่ดี… อันนี้ผมก็ไม่รู้
สภาวะร่างกาย ไม่สามารถ คิดอะไรได้อีก หยุด แล้วนั่งทบทวนเรื่องราวเก่าๆ

“บางทีเราอาจจต้องหยุด เพื่อเริ่มใหม่ก็ได้”